Pijn een woord van maar vier letters,
Maar wat doet denken aan een soort van bezetters.
Elke dag weer opnieuw en het gaat maar door
Waar ik ook aanklop, er is echt geen echt goed
gehoor.
Medicijnen, het worden er steeds meer;
Soms heb ik ook totaal geen enkel verweer.
Wel een muur van onbegrip keer op keer;
Het voeren van strijd om recht en dat doet
ook zeer.
De dagen kom ik slepend door;
Dan weer een brief van de overheid en dat
gaat maar door.
Een dossier inmiddels een halve meter dik;
Waar grenzen worden opgezocht en meer van
dat gezanik.
Een emotioneel gevoel komt hier niet meer aan bod;
Een emotioneel gevoel komt hier niet meer aan bod;
Uitsluitend berekenen de winst van de
belastingspot.
Hoe komen wij als overheid, zo goedkoop
mogelijk van jou af;
Dat is het huidig stelsel, och, wat laf.
Inleveren van je zelfstandigheid wil
eigenlijk niemand;
Want dat betekent voor jou persoonlijk een
achterstand.
Vechten is het dagelijks weer;
Om zelfstandig overeind te blijven telkens
weer.
Aan werken, hoe graag ook, valt niet meer
te denken;
Elke dag opnieuw is het nagenoeg ieder uur
weer bijtanken.
Genoeg aan mijzelf om overeind te blijven
staan;
Anders is het met de mobiliteit echt
gedaan.
Inleveren van dingen die je graag mag doen;
Inleveren van dingen die je graag mag doen;
Is zeker niet fijn en voelt als een steek
van een schorpioen.
Geconfronteerd worden met een zowel
lichamelijke als geestelijke pijn;
Elke dag weer, elk uur, zelfs in de nacht,
is zeker niet fijn.
Hopen op beter tegen beter weten in;
Soms heeft het leven voor mij helemaal
geen enkele zin.
Dan wordt ik moe van het gevecht o.a.
tegen de overheid;
Met in mijn ogen dat onrechtvaardige
beleid.
Dat geeft naast de dagelijkse pijn een
extra dreun;
I.p.v. wat ik zo nodig heb een echte
steun.
Onbeantwoorde brieven en geen enkele
bevestiging;
Hoe vaak ik er ook om vraag, maakt niet
uit welke vestiging.
Telefoontjes die ik niet meer opneem met
ANONIEM;
Wat is dit toch voor een regiem.
Alles heb ik vastgelegd, elke brief, mail
of telefoontje;
Uiteindelijk komt boontje toch wel om zijn
loontje.
Dit is de dagelijkse pijn die ik met mij
mee moet dragen;
En dat allemaal zonder dit te vragen.
Mijn lichaam, geest en dan ook nog eens
het onrecht wat aan mij vreet
Een ieder zo zijn kruis, zoals dat dan
heet.
Het is juist wat een ander niet ziet;
Jou pijn, wat er in je omgaat, jou verdriet.
Maar ik voel gelukkig de liefde van een kleine groep mensen om mij heen;
Dat geeft mij kracht en sleept mij er dagelijks doorheen.
Het is juist wat een ander niet ziet;
Jou pijn, wat er in je omgaat, jou verdriet.
Maar ik voel gelukkig de liefde van een kleine groep mensen om mij heen;
Dat geeft mij kracht en sleept mij er dagelijks doorheen.
Dat geeft mij kracht, dat gevoel van samenzijn.
Dat sleept mij er dagelijks doorheen;
En voel ik mij minder zo alleen.
