maandag 3 april 2017

1986: Station Ermelo

Station Ermelo



Station Ermelo een plek om nooit meer te vergeten;
Gelegen tegen Veldwijk aan een Psychiatriche inrichting;
Waar door de jaren heen zich heel wat mensen voor de langsrazende trein hebben gesmeten.
De "dodenlijn" genoemd door machinisten onder elkaar vanwege de slechte afdichting.

1986 ik weet het nog heel goed;
Stond naast mij een man, regenjas, paraplu en een hoed.
Samen te wachten op de stoptrein naar Harderwijk;
Maar het eindstation voor deze man was het dodenrijk.

Nooit verwacht dat dit zou gaan gebeuren;
En nog draag ik deze afschuwelijke beelden met mij mee bij dag en bij nacht;
Want de man sprong op het laatste moment en werd door de wielen van de trein volledig afgeslacht.
En het lichaam liet zich door deze trein nog enkele meters meesleuren.

De man stond naast mij en boog iet wat naar voren;
Achteraf bezien klaar voor de sprong waardoor zijn leven was verloren.
Ik heb nog geprobeerd hem tegen te houden;
En heb het gevoel nog steeds in mijn vingers die gingen langs zijn mouwen.

Ik was opgegroeid als slager en best wel wat gewend;
Heb ook mijn hoofd totaal niet afgewend,
Toen het ambulance personeel stukjes vlees bijeen gegonnen te rapen;
Wat ze af en toe gewoon van en naast de rails moesten schrapen.

   

Wat had ik toch vaak een zelfverwijt;
En mijn emoties kon ik bij niemand kwijt.
Als verdoofd, met stomheid geslagen;
Heb ik dit al die jaren met mij meegedragen.

De man met een regenjas, paraplu en een hoed;
Die beheerste mijn leven en nachten voorgoed.
Hoe kan het toch zijn dat een mens tot zover gaat;
Totdat je het gaat begrijpen en moet oppassen dat het jou ook niet zo vergaat.

Jaren later na dit ongeval wederom opgeschrikt;
Een oom van mij, opgenomen en ergens in Friesland heeft hetzelfde geflikt.
Beelden kwamen weer boven in alle hevigheid;
Iets wat je zeker niet verblijd.

De wereld, één grote bende;
Oorlogen, spanningen en één en al een bak ellende.
Dat gevoel in de toppen van mijn vingers langs zijn mouw heen;
Ik wou dat dat eens verdween.

Met regelmaat wordt ik wakker van deze nare droom;
Dan moet ik denken, ook aan mijn oom.
Het zal wel zo zijn dat ik het tot mijn dood mee moet dragen;
Maar om dit te vergeten, daar mag ik toch wel om vragen?


   

Station Ermelo aan de Dokter van Dalelaan.
Zijn er door de jaren heen heel wat mensen op deze manier gegaan.
Ook een bewaker die daar zat, voor mij een goede bekende;
Verzeilde samen met een patient in dezelfde ellende.

Hij wilde de vrouw van het spoor halen die op de trein stond te wachten;
Maar zij hield de bewaker vast met ongekende krachten.
En samen eindigde hun levenen en hun bestaan;
Daar,.......op de Dokter van Dalenlaan.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten