zaterdag 1 april 2017

1993: Dure les met veel gevolgen

1993 Een dure les met veel gevolgen:


Na een rit van ruim 35 uur;
Zette ik de eindelijk de vrachtwagen aan de kant want ik was moe van al dat gestuur en getuur.
Het sneeuwde, was glad en ik dacht een veilige plek te hebben gevonden;
Niet wetend dat een paar uur later ik mijn hoofd zwaar zou verwonden.


Even een afzakkertje en op de kaarten gekeken hoe ver het nog zou zijn;
Het viel mee, dus dat was al heel fijn.
Nog even een laatste controle om de vrachtwagen heen;
Toen naar bed want ik stond al op mijn laatste been.

Heerlijk onder de wol want het was buiten guur en koud;
Viel ik als een blok in slaap in mijn warme holletje met bij de hand een zwaar stuk slaghoud.
Vervolgens maakte ik daar op die bwuste plek die ik nooit zal vergeten, een kapitale fout;
En moest ik vechten om mijn eigen levensbehoud.

Achteraf bezien hoe dom kun  je wezen;
Er werd op de deur geklopt door een stelletje mafkezen.
Half slaapdronken, half liggend opende ik de deur;
En o wat heb ik een geluk gehad hoorde ik achteraf van de rechercheur.

Want voor dat ik het wist in een split second knalde mijn hoof;
En lag ik daar uitgeteld en half verdoofd.
Buiten het bereik van de honkbalknuppel die ik altijd had binnen mijn bereik;
Werd ik de vrachtwagen uit gesleurd en gooide ze mij liggen in het slijk.

Ik werd beroofd van alles wat ook maar enige waarde had;
Blijkbaar gestoord, terwijl één persoon greep naar mijn keelgat.
Ze gingen er als een haas vandoor en dat was volgens de politie mijn geluk;
Anders had ik niet meer geleefd en wat achterbleef waren een paar voet- en vingerafdruk.

   

Een man boog zich over mij heen en vroeg in het Bulgaars hoe het met mij ging;
Het bleek politie te zijn en ik antwoorden in het Engels alsof ik was ergens ver weg in de dampkring.
Het bleek een echte agent te zijn die mij hielp en water gaf;
En dan denk je “daar kom ik goed vanaf”.

Voor hetzelfde geld hadden ze mij vermoord;
Een raar idee, veel verhalen over gehoord,
Nu raakte het mij persoonlijk en dat veranderd mij als mens;
Ik werd waakzaam, alert het veranderde mij immens.

   

De overvallers hadden geen tijd meer gekregen;
En dat was voor mij een grote zegen.
Normaliter sneden ze je de keel door twee;
Maar wat gelukkig dat besefte ik van liever lee.

Een groot gat in mijn hoofd en 7 hechtingen later.
Deed ik kort mijn verhaal aan de agent en dacht: “vent houd toch je snater:.
Een dreunend hoofd een lichaam bont en blauw;
Dit avontuur vergeet ik echt niet meer zo gauw.

   

Het resulteerde er in dat ik een wapen had aangeschaft.
Goed verborgen in de cabine en toch zo voor de hand;
Het zou mij niet nog eens gebeuren en zeker niet ongestraft;
Zonder te knipperen met mijn ogen zou ik het gebruiken want nooit weer zo’n shocktoestand.

Helaas houden deze herinneringen mij veel uit de slaap;
Of wordt ik wakker en is het net alsof het dan ook daadwerkelijk weer gebeurd;
Vandaar ook dat ik onrustig en zeer licht slaap.
Op vreemde plekken en plaatsen en wakker wordt met zweet besmeurd.

   

Je kunt er over praten met een bekende een vreemde of een vriend;
Maar als die persoon het niet heeft meegemaakt of iets van dergelijke aard;
Dan leer je zwijgen, houd je het voor jezelf en wordt je bijna in alles niets ontziend.
Want je wordt met vreemde grote ogen als een spookjes verteller aangestaard,

Dit is één van de vele dromen die ik mee maak keer op keer;
Het kost mij energie, rust en doet pijn maar ik zwijg wat ik nu ambieer;
Leven met deze herinnering er is geen andere weg.
Voor mij was het minder bravoure en een harde leerweg.

   

Een troost was het bericht dat de overvallers waren gepakt.
Mijn spullen en persoonlijke zaken in een greppel neergekwakt.
Een gedeelte had ik terug hoewel beschadigd.
Gelukkig was ikzelf verder lichamelijk onbeschadigd,

Door het hier van mij af te schrijven;
Hoop ik dat de herinneringen en nachtmerries weg gaan blijven.
De rek is uit het zogeheten elastiek;
En ik wil voorkomen te worden opgenomen in een zorgkliniek.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten