dinsdag 21 maart 2017

2017 April - Zomaar een gedicht

Zomaar een gedichtje:


Zwijgend zit ik vaak in m'n eentje voor mij uit te turen;
Dat zijn van die momenten dan maken mijn gedachten overuren.
Huilend van binnen met een prop in mijn keel;
Dan wordt het mij soms éçht allemaal veel teveel.

Allerlei gedachtes die zich in mijn hoofd maar blijven binnendringen;
Wist ik maar een manier om dat eens te kunnen bedwingen.
Vaak met de vraag: Waarom doet het leven soms zo'n zeer;
Waarom ben ik al jaren mezelf niet meer?

Wat is er toch in de lieve vrede met mij aan de hand?
Het lijkt wel of ik van de top in de afgrond ben beland.
Dit gevoel is de afgelopen jaren beetje bij beetje bij mij binnengeslopen;
En iedere keer bleef ik op verbetering hopen.

Ik heb er zelfs bepaalde dingen voor op moeten geven;
Zelf motorrijden en zelfs dat gaf geen verbetering in mijn leven.
Dat ik positiever moet denken, ja dat weet ik heel best;
Maar voor mijn gevoel heb ik het bijna allemaal voor mijzelf verpest.

Soms weet ik niet eens meer een reden voor mijn bestaan;
En moet ik vechten en knokken voor de kracht om er mee om te kunnen gaan,
Ik wilde zo graag de weide wereld in;
Maar met zo'n gevoel en fysiek gestel heeft dat gewoon geen enkele zin.


Voorlopig zal het ook nog wel even zo blijven;
Dus kan ik maar beter stoppen met dit stukje te schrijven".
Vaak in de nachten helemaal alleen;
Eenzaam, niemand om mij heen,

Dan komt er veel op mij af waar ik niets meer aan kan veranderen of doen;
Het is immers gedaan, gepasseerd en ik kan het toch ook niet meer tenietdoen.
Het lastige dat veel beelden in je hoofd blijven hangen;
Daarom ben ik al lange tijd gewapend en niet meer onbevangen,

Waakzaam en opmerkzaam zijn en hondsmoe zonder dat iemand het ziet;
Iets wat ik het grootste deel van mijn leven draag met groot en intens verdriet.
Wat mij op de been houd is de volgende regel en ook de reden dat ik nog steeds meedoe;
"Waar je vandaan komt is niet belangrijk, maar waar ga je naartoe.?

HIJ, HIJ is het die regeert over leven en dood;
Ondanks de soms zo hoge nood.
Zien op HEM is het lichtpuntje in mijn leven;
En hoop ooit het zitten aan ZIJN TROON te mogen beleven.


Uiteraard veel is eigen schuld,\;
Iets wat wat je eerst niet wil horen en van niemand duld.
'Toch,...kijk ik achterom naar de spoor van ellende;
Dan sta ik stil en kijk en zie ik naar die grote bende.

Ik heb vergeving gevraagd aan hen die ik verdriet heb gedaan;
Het is enerzijds een opluchting maar de feiten blijven bestaan.
Opziend naar HEM dat houd mij op de been;
Maar ook de vragen: "Waar ga ik heen"?

Het leven is kort en voorbij in een zucht;
Uiteraard zijn er momenten dan voel ik mij opgelucht.
Ík heb een trouwe lieve vriendin en maatje aan mijn zij'.
Dat geeft mijn leven doel en dat maakt mij blij.

Zij heet Inge die lieve meid en ja vol trots mag ik zeggen: "Zij is mijn vrouw".
Ik las eens: "Het is niet belangrijk waar je vandaan komt maar waar je naar toe gaat.
Samen vechten wij ons er door heen en blijven elkaar trouw;
En verkiezen de smalle weg, naar Jezus die altijd voor ons klaar staat.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten